Toen ik als moeder voor het eerst van Libbenewiis hoorde leek het voor mij een ver van mijn bed show. Niet iets wat binnen mijn mogelijkheden zou liggen. Er zouden zoveel stappen nodig zijn om uiteindelijk onze kinderen op een dergelijke school te krijgen. Ik zat zelf veel te vast in het denkpatroon dat de kinderen alles goed moeten leren om uiteindelijk te kunnen slagen in de maatschappij. Dat er een stevige basis op de basisschool gelegd moet worden zodat ze weloverwogen keuzes kunnen maken in het traject daarna. Vervolgens zou ik ook mijn man nog zover moeten zien te krijgen. Die als jongen een heel fijne schooltijd heeft gehad, gewoon ‘zoals het hoort’, en daar voelde hij zich prima in thuis. 
Ik zou onze kinderen een stukje uit het dorpsleven halen, doordat ze op deze manier minder contact zouden hebben met leeftijdsgenootjes. Ik zou onze vertrouwde fietstocht naar en van school in moeten ruilen voor een autorit van een half uur per keer. Allemaal stapjes die bij elkaar soms even teveel leken. De oudste zou wel willen, de jongste zou nog te jong zijn om er echt een punt van te maken. Alleen de middelste, die erg hangt aan de structuur van school… die zou het nog wel eens lastig kunnen vinden. 

Maar er was ineens die aankondiging; er zou een informatiebijeenkomst zijn… en waar zaadjes geplant zijn, hebben ze alleen nog water en licht nodig om tot volle groei te kunnen komen. Samen met een vriendin ben ik wezen luisteren, praten, ontmoeten, het was alsof ik thuiskwam in een wereld waar ik zelf als kind in op had willen groeien. Het waren prachtige verhalen over het onderwijs vanuit de intrinsieke motivatie, vanuit het natuurlijk leervermogen van het kind. Maar ik had nog steeds mijn angsten, want stel dat mijn kind niet genoeg intrinsieke motivatie zou hebben? Zou er dan nog wel genoeg uit kunnen komen? Zou het nog wel leerbaar zijn als hij niet die prikkeling krijgt die ze in het regulier onderwijs krijgen?
Maar wat we ook kregen te horen, van een merendeel van de ouders, was het voor ons herkenbare verhaal van jonge kinderen die vastlopen in een systeem waar ze niet in passen. Kinderen die net dat ene beetje meer of minder nodig hebben, kinderen die niet gezien zijn omdat er voornamelijk binnen kaders en cijfertjes werd gekeken. We kregen het verdriet en de frustratie te horen over kinderen die met 8, 9 jaar alle plezier in school zijn verloren. Kinderen die gestopt zijn met spelen, die de creativiteit hebben ingeleverd voor een gefrustreerde prestatie drang. 
Met tranen van herkenbaarheid heb ik die eerste avond daar gezeten. Omdat ik altijd heb geweten dat er meer mogelijk was voor onze kinderen die het zo moeilijk hebben gehad op school. En ineens leek het binnen handbereik! Eigenlijk was die eerste avond de keuze al gemaakt. Met vlinders in mijn buik ben ik terug naar huis gereden. Dit is wat ik wilde. En waar ik dacht dat ik thuis had moeten praten als brugman was mijn man direct overtuigd. ‘Dit gaan we doen’.

Nadat we een hele zomervakantie hebben kunnen wennen aan het idee was daar ineens de eerste dag. En wat was die prachtig! Een groep kinderen die elkaar aan het aftasten was. Sommigen rustig op de zitzak met een Donald Duckje, anderen wild roepend en rennend met elkaar. Het waren voor iedereen enorm veel indrukken, verwachtingen, prikkels… en zo niet meer voor de ouders. Wat deden onze kinderen het goed. De onzekerheid die ze voelden, de drukte om hen heen, alle indrukken die verwerkt moesten worden. Ze waren erg op zoek naar de vaste structuur van school ‘zoals het hoort op school’. Maar ook waarin je gestuurd wordt, je volgt wat de leerkracht zegt. En wanneer je dan op een plek komt waar je het zelf mag gaan vinden, waar je zelf mag gaan zoeken wat bij je past zonder de vertrouwde kaders dan gebeurd er veel.
Een emotionele rollercoaster was bij ons thuis de afgelopen week het gevolg.
We hebben al in 1 week tijd mogen zien wat er gebeurd als kinderen mogen unschoolen: onze zoon van 9, die een bloedhekel heeft aan schrijven en hooguit nog een kleurplaat inkleurde, heeft zich op dag 2 al aangemeld bij het schrijfclubje. En hij maakte al uitgebreid tekeningen bij zijn verhaal. Maar ook het afscheid nemen, wat zeker de eerste jaren bijna dagelijks een drama was omdat het te abrupt ging, hij zich niet fijn voelde op school en veel dingen moest die hij eigenlijk niet wilde. Diezelfde jongen vindt het nog steeds moeilijk, maar wordt nu niet meer bij school ‘gedropt’. Hij krijgt tijd om te schakelen, en hij kan zelf de keuze maken wanneer het oke is dat ik ga. En dat is vaak al heel snel! Maar ook nieuwe vrienden die hij maakt bij wie hij volkomen zichzelf blijft.
Onze dochter die zich prachtig kon laten zien. Juist door te laten zien wat ze op school altijd liet zien; alsof er niets aan de hand is. Waarbij er thuis uitkwam dat ze veel te veel prikkels heeft gehad of de leerkracht haar niet goed had begrepen. Juist doordat ik er zelf gedeeltes even bij kon zijn, kon dit bespreekbaar gemaakt worden. Werd ik gehoord als moeder zonder dat ik binnen kaders hoefde te denken, en maakten we er gelijk een plannetje voor. Met als gevolg een meisje wat die sturing en ruimte krijgt die ze nodig heeft waardoor ze heel voorzichtig steeds enthousiaster wordt over haar nieuwe school, haar nieuwe vriendje die ze heeft gemaakt.. en de twinkeling in haar ogen die sinds lange tijd weer even zichtbaar was in het afgelopen weekend. Ondanks dat ze echt nog wel even zal schoppen tegen al dat nieuwe hebben we er alle vertrouwen in dat ook zij op haar plek is. 
Onze jongste is zes en zou nu moeten leren lezen. Er is even de angst geweest: gaat hij dat nu wel leren als het hem niet zoals op de oude school wordt aangeboden? Tot ik de foto’s zag van het dinohuis wat hij samen met zijn nieuwe vriendje had gebouwd van bakstenen. Of het moment dat hij met een 12 jarige jongen samen aan het voetballen was. Schaterend! Of lekker in de zitzak hangend op zijn manier lezend in een stripboekje. Ze mogen eerst met z’n allen een groep gaan vormen. Die veilige basis creëren van waaruit geleerd kan worden. En als hij er straks aan toe is, zijn plek heeft gevonden en nieuwe uitdaging nodig heeft dan zal dat lezen op nummer 1 komen voor hem. Maar nu eerst aftasten en samen letterlijk bouwen aan een (dino)huis, een fundament.

Deze kinderen die alles zo intens beleven, uiten dat ook in een hoop heftigheid thuis. Al dat enthousiasme van die nieuwe school met al die nieuwe indrukken zijn afgelopen week ’s avonds tot uiting gekomen in huilbuien en boosheid, maar ook stapjes terug in de kindertijd. Zoals weer in slaap gewiegd willen worden of het peuterspeelgoed weer opzoeken.
Er waren prachtige momenten en ervaringen van de kinderen. En vooral voor ons als ouders het besef dat het echt anders kan als je kind niet meer lekker gaat op school. Dat er een plek gecreëerd kan worden waar het echt zichzelf kan zijn.
Dat onze kinderen nu al lekkerder in hun vel lijken te zitten is voor ons het bewijs dat we de goede keuze hebben gemaakt. Wat ze gaan leren en wanneer hebben we de afgelopen tijd los proberen te laten. Proberen… want dat unschoolen stopt niet bij de kinderen. Ook wij hebben nog een heel proces te gaan.

Lieve groetjes van een Libbenewiis moeder